You are here
Home > Persoonlijk > Vaarwel Chester Bennington, je wordt niet vergeten

Vaarwel Chester Bennington, je wordt niet vergeten

Chester Bennington

Gisteravond kwam het schokkende nieuws dat Chester Bennington, zanger van Linkin Park, zich op 41 jarige leeftijd van zijn leven heeft beroofd. Dit trieste nieuws maakt mij nu nog sprakeloos. Net als voor vele anderen, heeft de stem van Chester veel betekend voor mijn jeugd. Ik weet nog heel goed hoe indrukwekkend ik de videoclip van Breaking the Habit vond. Ik was 13 jaar.

Ik moet nog naar woorden zoeken, maar als ik iets niet wil dan is het een verdrietig blog hierover schrijven. Dat kan ik niet maken, vanwege de betekenis die de muziek van Linkin Park heeft. Als er iets is wat Chester Bennington ons nalaat, zijn het die inspirerende woorden.

Daarnaast was ik ook niet de allergrootste fan van Linkin Park ofzo. Lang niet alle liedjes vond ik mooi, maar ik waardeerde – en waardeer nog steeds de diversiteit van de band.

Ik heb geen albums van ze, maar de radio ging altijd een hele slag harder wanneer een Linkin Park nummer voorbij kwam. Ze stonden uiteindelijk ook op mijn computer – als arme puber had ik geen andere keuze. Ik MOEST die nummers hebben.

Vandaag is er al een blog gepost. Die stond al op de planning, maar ik voel de behoefte om dit van me af te schrijven. En waar kan dat beter dan op je eigen blog.

So, there we go.

It started with breaking the habit.

Breaking The Habit was echter het nummer die mijn aandacht voor Linkin Park wist te pakken. Een duistere clip. Griezelig zelfs, maar ik vond het cool. Als dertienjarige begreep ik de songtekst nog niet echt, maar ik was verkocht en begon meer naar de muziek te luisteren. Dat bleef ik ook voor de rest van mijn leven doen.

De ene keer wat meer dan de andere keer, maar de muziek blijft goed.

Een interessant feitje is dat de animatie van Breaking the Habit gemaakt is bij Studio Gonzo. Bekend van o.a. Hellsing (2001), Afro Samurai en Bayonetta Bloody Fate. Kazuto Nakazawa, een animator die onder meer heeft gewerkt aan Steamboy (key animation) en Terror in Resonance (character design), was coregisseur.

In the end…it did matter.

Op de middelbare school was ik nogal een loner. Zeker de eerste twee, drie jaar had ik moeite met mijn draai te vinden. Daarin was muziek mijn grootste steun en toeverlaat. Niet alleen Linkin Park, maar het was wel één van de belangrijkste bands.

Het voelde altijd lekker om mee te schreeuwen met In the End of Crawling. Of een potje janken bij Leave out all the rest. Toegegeven. Gisteren schoten mijn ogen ook even vol.

En niet te vergeten Numb. Die stem vol emotie en overgave. Ik voelde het. Elk nummer krijgt er nu een extra lading.

Inspirerend, indrukwekkend. Chester Bennington heeft met zijn stem en de nummers die hij schreef, mij en vele andere door moeilijke momenten gesleept. Dat weet ik zeker. Daar mogen we dankbaar voor zijn.

“I tried so hard. And got so far.

But in the end,

It doesn’t even matter.”

RIP Chester Bennington. Thank you.

Yasumi

Ik ben Bozenka, anime fan in hart en nieren. Schrijven zit bij mij in het bloed. Het starten van dit blog bleek een uitstekend idee. Zo kan ik onder de naam ‘Yasumi’ naar hartenlust vertellen over anime en manga!

http://www.animeazing.nl

Geef een reactie

Top
%d bloggers liken dit:

Koekje erbij? Als je gebruik maakt van deze site, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Yum! meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk te maken. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten