Tags: leesvoer

Sun-ken rock manga review
6.8/10

Sun-Ken Rock: achtergrond van een fenomenale artiest

Dr. Stone is, ten tijde van het schrijven van deze blog, de meest populaire anime op crunchyroll. Dat succes lijkt volledig uit het niets te komen, maar de waarheid is anders! Schrijver Riichirō Inagaki was al bekend van Eyeshield 21, waarvoor hij samenwerkte met One-Punch Man tekenaar Yūsuke Murata. En Dr. Stone’s tekenaar Boichi werkte al eerder aan spinoffs van Trigun en Terra Formars. Maar vóór Dr. Stone was Boichi’s meest succesvolle serie de martial arts en misdaad-serie Sun-Ken Rock. Verdiende deze serie dat succes?

Ken Kitano is een jonge herrieschopper die zijn leven radicaal omgooit wanneer Yumin, het meisje dat hij leuk vindt, naar Korea verhuist om politieagente te worden. Hij volgt haar zonder een enkel plan om rond te komen in het vreemde land. Dus leidt Ken een arm leven totdat hij gerekruteerd wordt voor een leiderschapsrol van een straatbende met grote ambitie. De huidige leider, Tae-Soo Park, wilt met de bende evenveel macht als een natie vergaren. Lukt het Ken om Tae-Soo tevreden te houden én te scoren met Yumin?

Internationaal talent

In tegenstelling tot Dr. Stone is Boichi bij Sun-Ken Rock verantwoordelijk voor zowel het schrijven als het tekenwerk van de manga. Wat tekenwerk betrekt is deze manga geweldig. Boichi komt zelf uit Zuid-Korea en is daarmee één van de weinige mangaka die niet geboren zijn in Japan; Felipe Smith (Peepo Choo) is het enige andere voorbeeld dat ik kan bedenken. Het is meteen duidelijk waarom Boichi is gelukt wat zoveel anderen hebben geprobeerd te doen.

Zo’n beetje elk aspect van Boichi’s tekenwerk is goed gedaan. Hij steekt duidelijk veel moeite in het tekenen van de lichamen van zowel mannen als vrouwen. Spieren, bloedvaten en zelfs pezen worden prachtig weergegeven. Ook de achtergronden zijn telkens opnieuw heel gedetailleerd. De settings worden zo altijd heel goed gedefinieerd, of het nou om een drukke stad of een verlaten bergketen gaat.

Verder weet Boichi heel goed met toon om te gaan. Elk moment dat de serie te serieus dreigt te worden, maakt hij wel één of andere domme grap. Martial arts gevechten worden afgewisseld met gekke gezichten en het proeven van typisch Koreaanse maaltijden. Daarmee blijft Sun-Ken Rock altijd luchtig; entertainment staat hoog in het vaandel.

Een onmiskenbare machtsfantasie

Jammer genoeg is het echte verhaal niet zo sterk als de tekenwerk en de toon. Dat komt omdat Sun-Ken Rock vooral een doorzichtige machtsfantasie is. Ken is in het normale leven een loser, maar wordt opeens indrukwekkend als hij moet vechten. Dan zien mensen hem opeens als een inspiratie en een ware leider. Dat ondanks het feit dat hij zijn eigen leven niet eens op orde heeft. Door Kens leiding groeit de bende enorm snel, maar hij krijgt alleen compensatie als het de bende helpt. Dus heeft hij wel snelle auto’s, maar geen fatsoenlijk apartement.

Ook trekt Ken onmiddelijk de aandacht van alle vrouwen om hem heen. Elk vrouwelijk personage wilt meteen met Ken naar bed. Natuurlijk geeft Ken niet toe aan de verleiding, hij moet ten slotte ‘puur’ blijven voor Yumin. Maar Boichi grijpt wel elke mogelijkheid om Ken in een overdreven sexy situatie te plaatsen.

Hoewel ik eerder Boichi’s gebruik van toon heb geprezen, is zijn gevoel voor humor wel een beetje dubieus. Veel ervan is pure sex-komedie die eerder misselijkmakend is dan grappig. Ook is Boichi een fan van andere lichamelijke functies. Het resultaat is dus dat de ‘grappige’ momenten gevuld zijn met lichaamsvloeistoffen en ontlasting. Deze manga is bedoeld voor een volwassen publiek, maar dat zou je niet raden dankzij deze humor.

Dit alles maakt het lastig om een conclusie te trekken over Sun-Ken Rock. De illustraties zijn stuk voor stuk fenomenaal, maar daar tegenover staat een puberaal verhaallijn. Wie is nu eigenlijk het bedoelde publiek van deze serie? Waarschijnlijk kan je die vraag het beste voor jezelf beantwoorden. Geniet je van het tekenwerk en de actie van Jojo’s Bizarre Adventure, maar wou je dat er meer poep- en plasgrappen waren? Dan is dit de serie voor jou!

Sun-Ken Rock is te lezen op crunchyroll.

light novel sword art online

Light novel: hapklaar leesvoer voor de korte Nederlandse zomer

Met prachtig zomerweer is het van de gekken om binnen te gaan zitten. In mijn geval ruil ik mijn tv-scherm in voor een tablet of fysiek boek om te gaan lezen. Meestal is dat boek dan een manga, maar de laatste dagen houdt de light novel serie Kagerou Daze mij zoet.

Als je in een winkel of bij een conventie dealer tussen de manga’s aan het neuzen bent, zul je wellicht af en toe een boekje tevoorschijn trekken en misschien denken: ‘iew, te veel letters!’. Dat was dus – in veel gevallen – een light novel dat je in je handen had. In het Japans spreekt men van ‘raito noberu’ (ライトノベル).

Deze boekjes zijn even groot en dik als een manga, en er bestaan vaak meerdere delen van. Een light novel serie heeft soms óók een manga versie, dus de kans dat beide versies dan naast elkaar staan is groot.

Veel bekende anime gebaseerd op een light novel.

Tegenwoordig  lijkt het een trend te zijn dat anime series gebaseerd zijn op een light novel. Dit is echter niet nieuw. Er zijn genoeg voorbeelden te noemen die niet alleen van nu zijn:

  • Sword Art Online
  • No Game no Life
  • Log Horizon
  • Durarara!!
  • Bakemonogatari
  • Angel Beats
  • The Devil is a Part-Timer!

Het is een voor Japan unieke vorm van een roman of novelle. Ze worden gekenmerkt doordat ze gepaard gaan met Doorgaans bevatten ze manga illustraties. De genres lopen uiteen van romantiek en schoolleven tot spanning en avontuur.

Light novels werden eind jaren ’70 en ’80 populair. The Heroic Legend of Arslan van Yoshiki Tanaka is een populaire light novel reeks die begon in 1986 en nu nog niet af is! Een light novel is vooral – maar niet exclusief – gericht scholieren en jongvolwassenen. Qua tekst vult dit leesvoer wat meer 😉

Vlot leesbaar, maar smaakt altijd naar meer

In de volumes die ik tot nu toe heb gelezen (Zaregoto 1, Kagerou Daze 1 en 2) waren er vier à vijf hoofdstukken, die relatief kort zijn en makkelijk te lezen. Met mijn eigen leestempo ben ik in een halfuurtje door één zo’n hoofdstuk heen gemiddeld.

Een goede light novel zorgt er echter voor dat elk hoofdstuk smaakt naar meer. Ik lees makkelijk één volume per dag uit, als ik daar de tijd voor zou krijgen. Het is dan fijn om te weten dat je nog wel meer delen te lezen hebt.

Als je van manga én (of) van gewone leesboeken houdt, raad ik je zeker aan om eens een light novel te lezen. Deze boekjes neem je immers ook makkelijk mee naar het strand!

Heb jij een light novel (of meer) gelezen? Welke was dat? Vertel het ons!